Als erfrechtspecialist en RegisterExecuteur kom ik bij mensen thuis op een moment dat er vaak al veel speelt. Ik help bij het voorbereiden of afwikkelen van een nalatenschap. En soms begint dat al voordat iemand overlijdt.
Zo kwam ik bij een meneer van tachtig jaar. Ik heb hem twee keer gesproken. Hij was erg zwak. Je merkte aan alles dat het einde van zijn leven dichtbij kwam. Hij was stil en het kostte hem moeite om uit zijn woorden te komen.
Toch hebben we, met de notaris erbij, nog op tijd zijn testament kunnen maken. Hij benoemde mij tot executeur.
Gisteren was ik bij zijn uitvaart.
En daar zag ik ineens een heel andere meneer.
Op foto’s verscheen een sterke, flamboyante en charismatische man. Een echte rocker. Een charmeur. Een man die hield van mooie auto’s, van zijn honden en vooral van zijn vrouw en dochters.
En toen kwam het shantykoor binnen.
Het koor waarmee hij de afgelopen jaren lief en leed had gedeeld. Zijn passie. De mensen met wie hij zoveel had meegemaakt, kwamen gisteren voor hem zingen.
Terwijl ik daar stond, realiseerde ik me hoe weinig ik eigenlijk van deze man had gezien tijdens onze gesprekken.
Ik kende de kwetsbare, stille meneer van tachtig.
Maar gisteren zag ik de man die hij ooit was. En misschien nog altijd was, diep vanbinnen.
De foto’s, de verhalen, de muziek en de mensen om hem heen vertelden een heel ander verhaal.
En misschien is dat wel een van de bijzondere kanten van mijn werk.
Als erfrechtspecialist en RegisterExecuteur krijg ik soms een heel intiem kijkje in het leven van mensen. In hun familie, hun keuzes, hun bezittingen, hun herinneringen en de verhalen die achter een nalatenschap schuilgaan.
Soms leer je iemand pas echt kennen als hij al in zijn kist ligt.
En gisteren dacht ik vooral:
Wat bijzonder dat ik, als executeur, nog een klein stukje van zijn verhaal mag meenemen in de afwikkeling van zijn nalatenschap.
Niet alleen de spullen en de papieren.
Maar ook de mens die erachter zat.
